به مانند بهار زیبا باش

به مانند تابستان پر نشاط

به مانند پاییز در مقابل خرد شدن برگهایت آرام

به مانند زمستان در مقابل ابلهان خاموش باش

شاید بتوانی لحظه ای رنگ شادی در این دنیا ببینی

...

ای قلم بنویس که دل هوای کوی خاک و خون دارد

                      ای قلم بنویس که دل هوای اشک و آه ناله های بی امون دارد

ای قلم درد دلم را با که بگویم ...

                      که با هرکه بگویم نتواند غم دل با خود به امانت بردارد

ای دل به چه محتاجی که در این این دیار اسیری ...

                                              در این مهلکه دنیا پرستی ....

                                                                   به انتظار فرجش نشسته ای ...

به انتظار آمدن غریبی نشسته ای

باز جمعه آمد و به دل وعده ها دادم

                                 وعده دادم که می آید ...

                                                          غربت به سرآید ...

ولی ...

باز عید آمد

        باز صدای اللهمّ غَشّنی نیز به گوشمان رسید

باز نوای عید رمضان آمد و ماه رمضان رفت بر زبان ها جاری شده است

باز کاروان ملائک ...

                  خوان نعمت آسمانی ...

                      این سفره بهشتی را طبق طبق ..

                                        بر دوش می گذارند و آن را به آسمان می برند

آرام قدم می گذارند

بی صدا صلاح بر دست می آیند

نمی بینی از کجا می آیند

نمیدانی به کجا می روند

 و چه مظلوم در میان آن ها افتاده ای و نیمدانی که کدام یک از اینان دشمنان تو هستند

آری فتنه ای در راه است

                   فتنه ای پر آشوب

                         تو شیاطین را نمی بینی

                                              آنها آمده اند

قصدشان حرمت توست

           هدفشان پاکی توست

دست هایشان مسلح به دشنه ای است برای دریدن پرده ی آبروی تو

در این غربت سرای غریبان ...

            در این بیکران یأس و نومیدی

                                  در این دیار هوس ...

گناهی کرده ام که در چشم خلق زمانه نابخشودنی است

                                گناهی که هرچند خدایم پاک می داندش .....

                                                           ولی در نظر بندگانش اوج حقارت اندیشه است

گناهی به بیکران آسمان ...

                      گناهی به بزرگی کوته بینی این مردمان ....

                                                                                   گناهی به کیفر مرگ .....

بازم ماه رمضان آمد

بازهم زمزمه های یا علی و یا عظیم به گوش میرسد

باز هم ناله های امن یجیب به آسمان می رسد

باز ملائک بال بر زیر پاهای روزه داران می گسترانند

باز صدای سُبْحانَکَ یا لا اِلهَ اِلاّ اَنْتَ الْغَوْثَ الْغَوْثَ خَلِّصْنا مِنَ النّارِ یا رَبِّ شب های قدر به گوشم میرسد

باز نوای علی علی

ناله های طفلان یتیم و کاسه های شیر ...

باز دلم را از غبار بی کسی

از غبار گناه پاک  می کنم

باز خانه را برای آمدن خدا در آن آذین و چراغانی می کنم

باز با نام علی دل را نورانی می کنم

باز برای رسیدن به آسمان لحظه شماری می کنم

آری برای رسیدن همه این لحظه ها انتظار می کشم

کاش سهمم از این سفره به مثال گدایی نباشد که به اندک نانی قانع باشد

کاش کوله بار یکسالم را ببندم

کاش در این راه خواب نمانم

کاش خدا در این رمضان عشق را در وجودم باز شعله ور گرداند

عشق به ملکوت به عظمتش را در وجود من تجلی کند

و کاش ...

در پایان این مسافر روزه بر لب را به حاجت دلش ... به همسفرش برساند

الهی آمین

    می مانم تا نگویند عشق فانیست

         می مانم تا نگویند عاشقی پایانی دارد
              می مانم تا نگذارم هوس بازان لباس عشّاق را بر تن کنند
                  می مانم تا با وجودم عشقت را فریاد بزنم
                       نگو دیوانه ام
                  آری می دانم که رفته ای
              می دانم عشقم را به غریبی فروخته ای
         ولی باز من می مانم تا به تو معنی عشق را بفهمانم
    می مانم تا صدای قلب شکسته را به گوشت برسانم  

         می مانم تا عاشقت کنم ...

در گذر از جاده ی زندگی بدنبال همراه بودم

به دنبال هم راز بودم

به دنبال یاری که بتوان دوش تا دوش او به بقای روح ... به بقای زندگی ... به بقای عشق برسم

وقتی به پشت سرم خیره می شوم

می بینم چه ساده بوده ام

که دل به یاری این مردمان خاکی بسته بوده ام

دل به عروسک هایی که خود هر کدام بازی گردانی دارند

مترسک هایی که اگر از قلب تو خبر داشته باشند تو را جز کلاغی بیش نمی بینند

کلاغی که باید ترساند تا بگریزد

چه ساده بوده ام که دل به این آدم ها ... به این عروسکان ... به این مترسکان زیبا بسته بوده ام

آری دل بستن به این آدمکان جز خسران .. جز زیان ... جز اتلاف عمر ارمغانی بر این دل نیاورد